In die middel-1970’s het wit heerskappy ’n groot tree agteruit gegee. Ná ’n staatsgreep in Portugal in April 1974 is die mag in dié land se kolonies in Suider-Afrika gou aan swart bevrydingsbewegings oorgedra. Op 24 November 1974 het R.F. (Pik) Botha, later minister van buitelandse sake, die VN se Veiligheidsraad ingelig dat Suid-Afrika met alle middele tot sy beskikking wegbeweeg van diskriminasie. Sulke ontwikkelings het die hoop onder Suid-Afrika se ondergeskikte bevolking kortstondig laat opvlam dat apartheid aansienlik verander sou word. Daar was egter ’n reuse-verskil tussen wat swartes as redelike eise beskou het en wat wittes bereid sou wees om prys te gee. Die hoekstene van apartheid het nog stewig gestaan.
Tydlyn
-1838 Van die eerste mense tot die eerste
nedersettingsHoofstuk 1: Die eerste mense
Hoofstuk 2: Die nuwe samelewing uit drie vastelande
Hoofstuk 3: Die ware britse kolonie
1800-1899 Van die groot ontwrigtings tot
Afrika-nasionalismeHoofstuk 4: n Tyd van onrus en ingrypende verandering
Hoofstuk 5: die koloniale teenwoordigheid brei uit en raak gevestig
Hoofstuk 6: verskrummelende koninkryke en die ontstaan van nasionalisme
1850-1945 Van ’n Landelik tot nywerheids
Hoofstuk 7: Die lang pad na n soewereine staat
Hoofstuk 8: Goud en oorlog
Hoofstuk 9: n Nuwe Suid-Afrika in wording
Hoofstuk 10: n Ontstuimige dekade
Hoofstuk 11: Uiteenlopende gemeenskappe
1945-2005 Van ’n Afrikanerstaat tot Afrikastaat
Hoofstuk 13: Die Afrikanernasionaliste aan die bewind
Hoofstuk 14: Op soek na n nuwe orde
